این سیاره ی کوچکِ دوردستِ بزرگ

با همین بالهای فولادین
در همین سیاره
می توان ساعت ها
به تماشای غروبی بس آهسته نشست
و به سیاره ی آن تک گلِ سرخ اندیشید
که در آن، شهریاری کوچک
بارها ریختن جام شراب خورشید
بر تن سرخ افق را می دید

می توان خیره
- ز یک پنجره ی گرد -
از این اوج به پایین نگریست
و بدین اندیشید
کین چه بندی ست
که بر پای من است
کین چه حسی ست
که این گونه دلم را در خود می پیچد
- آن چنان مار که آهویی را -
کین چنین راهِ نفس بر دل من تنگ شده ست
که دلم تنگ شده ست

می توان از پس یک شیشه ی سرد
بیشه ای سبز در اعماق افق را نگریست
و به لبخندی گفت
«کاش می گفتی چیست
آن چه از چشم تو تا عمق وجودم جاری ست»
.

.

نیوارک-لس آنجلس 17/04/2011

.