بی پایان

از تو می پرسم
که به هر آمدنت، گنجشکان
تن به هشیاری ِ پرواز ِ دگر وقت سحر می سپرند
تو که صد حجم سپید از رؤیا، رؤیاوار
روزها از نگهت می گذرند
تو که هر جادّه در دامانت می شکفد
تو که در آغوشت جادّه ها می میرند

…

از تو می پرسم
ای خروشان ِ پر از بیم و امید
تو که چندین قرن است
روز و شب می کوبی سر بر سنگ
تو که هر قطره ی اشکی به تنت روح دمید
-از پس ِ مُردن ِ هر تکّه ی رؤیای سپید-

…

از تو می پرسم
که به تنهایی ِ این جادّه عادت داری
و در این گوشه ی راه
روی این خاک ِ سیاه
برگ پاییزی ِ بی جان ِ درختان ِ خمُش می کاری
تو که همواره سبُک در سفری
و فقط گرد و غبار از سفرت می آری

…

نرسم آخر ِ این راه چرا؟
به کجا می برد این راه مرا؟

.

مونترآل 25/12/2010

.